Gedomineerd

Geboren:1963
Alleenstaande, Nachtwaker.
Muziek gestudeerd.

Eerste consult: 9-2-2007

P: Mijn leven wordt gedomineerd door angsten… ik kan geen stap zetten of ik moet dat beredeneerd hebben maar dat biedt geen uitkomst. Dat uit zich dan in fysieke symptomen zoals een verstopte neus, dat is echt blokkeren, echt vastzitten maar dat is niet nieuw: ik had dat al als kind. Mijn moeder verplichtte mij dan boven de eucalyptus te hangen maar dat hielp allemaal geen zak… en toch werd dat in mijn strot geduwd. Ik heb ook pijn in mijn nek en schouders vanwege dat verkrampen van de angst (HG) en ook dat is niets nieuws… ik heb er zelfs al hernia’s van gehad…

H: Kan je wat meer vertellen over die angsten?

P: Over de soort angsten die ik heb? Ik heb ze allemaal! Maar concreet: ik ga zeer gespannen naar mijn werk… ik verkeer in de onzekerheid: gaan ze zich kalm houden? Gaan ze mij met rust laten? Ik heb angst voor agressie… de dag dat ik u opbelde had ik er genoeg van…

H: Wat was er toen aan de hand?

P: Er was iemand die begon te meppen… het was ‘ton problème’ volgens hem… ik heb de politie moeten bellen en toen zat ik knalvast (HG)

H: En wat was er gebeurd?

P: Ik had die man uit zijn bed moeten zetten… als ze lang in hun bed blijven liggen, irriteert mij dat… en dan rekken ze het natuurlijk nog wat… Had ik hem wat teveel opgejaagd? Het was natuurlijk weer mijn fout maar dat is niets nieuws, hoor… alle agressie komt altijd op mij. Dus: dat is je afschermen en zo vlug mogelijk de politie bellen… ik heb het er nu nog moeilijk mee, nu ik het vertel.

H: Dus je had gewoon iemand wakker gemaakt? Dat was alles?

P: Tja, bij ons halen ze alles binnen… er zitten veel zware gevallen bij… drugverslaafden en zo en in de vakantie word je aan je lot overgelaten. Daarom vertrek ik naar het werk met een gevoel van: als het maar kalm is vandaag. Maar als het dan kalm is dan heb je niets te doen behalve boekjes lezen. Normaal moet ik om tien uur beginnen op zaterdag maar ik ga gewoonlijk maar tegen half elf. Bij ons thuis werden we altijd onder druk gezet: op een minuut moesten we uit ons bed en beneden zijn… ik probeer dat geconditioneerd gedrag niet op hen over te brengen. Dus om half elf zeg ik voorzichtig: ‘opstaan, mannekes’… om geen agressie op te wekken en daarna ga ik de kok helpen. Ik ben alleen met 80 man nota bene… in de namiddag doe ik een ronde maar zelfs dat doe ik soms niet… pppffft… en dan komt mijn opvolger maar die vindt het dan normaal om een uur te laat te komen natuurlijk… dat is een je ‘men foutist eerste klas.

H: Wat bedoel je met: aan je lot overgelaten worden?

P: De directeur is er niet in de kerstvakantie, pas op ik gun die man dat… maar ook de zaterdag ben ik alleen…Ik heb één dag opleiding gekregen… in principe zou je tot half zeven mogen slapen als je de nacht hebt… als je dat vergund wordt en dan moet je zorgen dat het ontbijt klaar staat… veel stelt dat niet voor… Vanaf zes uur mogen ze ontbijten en dan mogen ze hun zakgeld komen halen en dan in principe komt de sociaal assistent om 7.30 maar dat is ook al 7 uur geweest en ook al 7.45 want alles is mogelijk bij ons. Dan komt de directeur en de collega’s rond 8 uur. Dan moet ik toezien of iedereen opgestaan is… voorzichtig of ze worden agressief…en dan beginnen ze aan mijn kop te zagen…ofwel zijn er ook die niet reageren, die apathisch zijn. Er zijn er ook die volledig je aandacht uitzuigen… die dit willen en dat willen…Tegen zo iemand ben ik eens uitgevlogen… altijd maar vragen stellen… daar zijn de sociaal assistenten voor… klagen omdat er iemand snurkt op hun kamer… Wat kan ik daar aan doen? Je zou de ook de hele avond moeten bezighouden… en ze proberen van alles, he… verworven rechten proberen te krijgen. Normaal moeten ze om 10 uur binnen zijn maar dan proberen ze toch wat later. Je moet altijd keihard je grenzen stellen… ik ben niet meer zo tolerant als in het begin… maar: ben ik dan geen onmens? Ze moeten hun zakgeld hebben, ze kunnen dan zo morele chantage plegen… of dreigen met de politie… maar ze hebben wel een huishoudelijk reglement ondertekend! Ik beschouw dit als een zeer onaangename job… ik zou er het liefst zo snel mogelijk van af geraken… Ik werk zogezegd half time maar soms doe ik tien dagen in plaats van zeven(uitleg)… nu heb ik wat compensatiedagen… het doet enorm deugd om thuis te zijn.

H: Wat houd je daar dan op dat werk?

P: Je moet met ontslag kunnen buiten gaan…Na twee maanden vroeg de directeur: ‘doe je het nog graag?’ en ik heb daar natuurlijk staan liegen. Het is een vervangingscontract tot eind juni.

H: En heb je daarna vooruitzichten?

P: (zucht diep) Ik zit mezelf nu al te kwellen met de vraag: wat wil ik doen? Ik vind al zo moeilijk mijn draai in deze wereld.

H: Wat bedoel je daarmee?

P: Ik heb mij nooit ergens thuis gevoeld… ik ben nooit op mijn gemak… ik voel me rap teveel… als ik ergens ben: ik zit hier al zo lang, ik zal maar doorgaan en de mensen met rust laten…

H: Kun je nog wat meer vertellen over je niet thuis voelen en je draai niet vinden?

P: Ik heb het gevoel dat al wat ik doe of niet doe zwaar bekritiseerd wordt… ik ga vaak wandelen aan de Abdij van ’t Park en ik ben nog maar twee stappen daar en alles valt van mijn schouders af…terwijl: ik ben nog maar twee stappen in Leuven en alles zit weer vast. Ik laat je een beetje bijschrijven… als ik dat zou doen, krijg ik direct kramp.

H: Ik ben het gewend, hoor. Kan je nog wat vertellen over dat niet thuis voelen en je draai niet vinden?

P: (zucht) Mijn moeder was enorm streng… een echte tiran. Als we tegen haar ingingen, begon ze de zielenpoot uit te hangen… dat is ook een macht, hoor. Die herinneringen zijn belastend… ik zie mijn moeder nu maar twee keer per jaar meer en dan nog op neutraal terrein. Ik heb mijn jaren werkloosheid uitgebuit om niet te moeten gaan: ‘ik heb geen geld om te komen of te bellen’. Met kerstmis kwam ik er evenwel niet onderuit… dan krijg ik mijn vier zussen tegen… Ik ken iets van vrouwelijke dominantie… mijn zus is in homeopathische behandeling geweest, ze heeft een hersenbloeding gehad maar ze herstelt zich wel goed (patiënt stottert en zegt: ik geraak niet goed uit mijn woorden, ik voel teveel met anderen mee, ik voel ook hun pijn enz.)

H: Kan je nog iets meer vertellen over die herinneringen?

P: Ik ben ervan overtuigd dat mijn moeder een hulpeloos wicht is dat haar kinderen voor haar problemen wou doen opdraaien, hoe heet dat: parantisme zeker?

H: Wat bedoel je met een hulpeloos wicht?

P: Een zielenpoot… maar dat voel ik ook in mij… ik wil niet dezelfde weg op gaan als mijn moeder… dat is een verloren strijd, he.

H: Wat bedoel je met zielenpoot?

P: Hulpeloosheid… schreeuwen dan… ik kan dat niet aan, dat maakt mij bang.

H: Kan je nog wat meer daarover vertellen?

P: Alles wat je voelt waartoe je niet in staat bent… mijn zus is in die toestand, die heeft altijd het gevoel van: je lacht mij uit en ik ben een sukkel. Je krijgt dan reactie, om niet mee in dat moeras te zakken… die zus is altijd van: ik kan dat niet en doe jij dat eens voor mij… mijn moeder is ook zo… dat is een hel, he….

H: ?

P: Vroeger kwam ik veel thuis, ik was immers werkloos… en we moesten altijd klaar staan… als er verbouwd werd, moesten we helpen… en dat huis was vuil en dan moest er gepoetst worden… Als je ene omelet wilt bakken, moet je eieren breken…Op den duur ga je zo…(patiënt toont: helemaal in elkaar gekrompen) mijn vader was ook zo. Hij bleef op den duur in zijn zetel zitten en hij is er ook in gestorven… Op den duur zit je in een web waar je niet meer uitkunt… kan je geen poot meer uitsteken… dat werkt zo beklijvend, he. Toen vader gestorven is, heb ik gezegd: ‘nu niet meer!!’. Dat de mens daar eerst voor moest sterven… ik ben jaren razend op mijn moeder geweest maar toen dacht ik: houd er maar mee op, straks krijg je er nog kanker van.

Maar ik ondervind tot op de dag van vandaag, in alles wat ik doe dat mijn graad van eigenwaarde niet vet is… mijn moeder ontmoedigde altijd. Toen ik ging studeren: ‘gij kunt dat niet’. Ik ben in Antwerpen naar het Conservatorium geweest en dat liep niet van een leien dakje… ik was al twee keer gebuisd voor notenleer en ze wilden mij doen stoppen. Ik heb mij toen te pletter gestudeerd… om het dan nipt te halen… en er natuurlijk twee keer onderdoor te gaan…Ik was al eerder naar het Conservatorium in Brussel gegaan en er niet door… en mijn ouders triomfantelijk: ‘je bent er niet door!’ Maar dan ging ik naar Antwerpen… als je je zo moet gaan bewijzen, dat maakt het allemaal des te zwaarder… het jaar dat ik het diploma in bastuba moest halen, had ik zoveel faalangst… toen ik op dat podium moest, begon de maat te zwalpen (H) en het plafond stond op 45°… Dat is angst, he…je zult wel zien dat het plafond instort… ik ga het niet halen… Ik ben al veertig jaar in de tegenaanval… maar of het effect heeft, weet ik niet.

H: Kan je wat meer vertellen over de hel?

P: Niet graag… ik verzet mij… Ik zal het over mij vader hebben: op een keer kwam ik thuis binnen en mijn moeder was hem aan het bekritiseren…hij moest andere kleren aandoen, tot drie maal toe is hij ze moeten gaan verwisselen. Zo was er nog iets: hij moest naar de homeopaat… op zich is dat goed maar de manier waarop de dingen door je strotgekatapulteerd worden… Hij ging toen al naar een homeopaat, hij had last van zijn darmen… dat was natuurlijk de hel, he… maar hij beweerde wel resultaat te hebben en dan… zoals zoveel homeopaten: die stoppen hun praktijk en ja, je wordt aan je lot overgelaten… dat fenomeen kennen wij maar al te goed: aan je lot overgelaten worden. Hij werd vaak onderzocht en telkens was het van: ‘je mankeert niets.’ Als je dat twintig jaar moet horen, dat is belastend, hoor. Tenslotte hebben ze een tumor gevonden hier achteraan op zijn hoofd maar dat was dan precies rap opgelost. Maar als er andere pijnen zijn die de aandacht vragen, let je daar niet direct op… als er heviger pijn is, is dat zo dominant aanwezig, zoals mijn nekpijn… dat drijft een mens tot wanhoop… maar waar waren we…? Ik ondervind toch: als ik nu een lange wandeling kan maken met het gevoel van: laat mij toch eens allemaal met rust, dat helpt.

H: Je zei dat je je alles teveel aantrekt?

P: De problemen…bijvoorbeeld van de bewoners… ik zie wat hen kwelt… die waanzin… ik weet dan niet altijd wat ik moet doen. Maar dat heeft allemaal effect op u.

H: Welk effect?

P: Dat ik mij ongemakkelijk en angstig voel… thuis was dat tabula rasa… dat was ondenkbaar… confrontatie wekt spanning op… ik wil daar niet teveel mee bezig zijn… dat slorpt zoveel energie op. Ik zit dan allerlei strategieën te bedenken om mij veilig te voelen op mijn werk.

H: Je zei: ik moet iedere stap beredeneren…

P: Ik denk dan: ik zal maar niet vervelend doen of ze worden agressief. Dat zijn per definitie volwassen mensen maar die kunnen serieus uitvliegen…en als er iets is waar ik bang van ben dan is het ruzie. Soms is dat maar even uitschieten en dan is het over maar soms, bij ons… als ze werken, krijgen ze privileges en ja, het schijnt typisch te zijn voor Marokkanen: reglementen mogen ruim geïnterpreteerd worden, behalve natuurlijk als je naar ginder gaat, dan werkt het andersom. Enfin, hij mocht dan in de keuken en dan liet hij de boter staan of zo en dan zei ik: ‘heb je al ooit eens gehoord van salmonella of zo?’ Aha: dat steekt allemaal niet zo nauw! Op een keer is de bom gebarsten en toen vond hij dat ik iets moest doen. Hoe: je grijpt niet in!?!! Dan gooide hij een kom soep door de lucht… hij wou mij duidelijk maken dat ik het probleem was… maar ik heb toch geen verbaal geweld gepleegd!!!Hij had ruzie met de kok gemaakt en dan begon hij tegen mij, dat hij ontgoocheld was in mij en zo. Toen zei ik: ‘en ik in u, ik had meer menselijkheid van u verwacht’… Ik heb toen naar een toon in mijn tem gezocht om hem emotioneel te raken. Nu ga ik werken met een smoel van: ‘laat mij met rust.’ Wat ik doe is mij met man en macht afschermen.

H: Wat bedoel je met je met man en macht afschermen?

P: Dat verkrampen, die pijn in de rug en de schouders.

H: Waartegen scherm je je af?

P: Er hangt bij ons een negatieve sfeer… ik bewapen me, ik scherm me af… om niet teveel geprikkeld te worden…ik voel die spanning… zo van: hier hangt iets in de lucht… Ze hebben onlangs weer een of andere geflipte moeten buiten dragen… je gelooft niet hoe ze klaarspelen maar toch hebben ze geld voor drugs. Ik wil niet weten waar ze het halen!!! Ze prostitueren zich… het is een vorm van verzet dat ik het niet wil weten (HG wegduwen). Ik was enorm gechoqueerd toen ik het las… een jongen van 23 jaar… en dan daar maar 4 euro voor krijgen… ik zou er 400 voor vragen!!!

H: Je zei gechoqueerd?

P: Hoe kan je zoiets doen?!! Dat zegt natuurlijk iets over de moraliteit die we van thuis uit meekregen… het is gewoon degoutant… Hoe kan je zo laag bij de grond handelen, hoe kan je je zo ver laten gaan???Ik was er de hele dag niet goed van toen ik het hoorde.

H: Wat was je gevoel?

P: Je prostitueren is degoutant… hoe kan je zo’n vieze dingen doen?

H: Wat was je gevoel?

P: Walgelijk… het zijn morele vragen, he… als je de weg van de prostitutie inslaat, zijn er dan nog ethische grenzen… daar heb ik dus een probleem mee…omdat ik het mij aantrek… dan gaan mijn schouders zo (patiënt kruipt ineen)

H: Wat is je gevoel?

P: Een gevoel van bedreiging… ik weet niet wat ik zou doen als iemand mij zou dwingen tot prostitutie.

H: Wat bedoel je met bedreiging?

P: Ja, gedwongen worden tot prostitutie… weet je iemand die ook hier komt, ziet het enorm scherp voor een ander maar niet voor zichzelf en ik zit wat in dezelfde situatie… Wat mijn moeder deed was ook niet koosjer… het was een morele verkrachting. Ik heb twee jaar een relatie gehad en ik vroeg mij af: ‘waarom gaat het niet of waarom blokkeer ik bij u in het intiem contact’ en toen heeft ze bekend: ze was verschillende keren misbruikt door haar vader en haar broer. Maar wat heb ik in godsnaam met incest te maken!!?? Wat heb ik met misbruik te maken??!!!. Ik had dat twintig jaar geleden al een voorgehad met iemand die zich door een nonkel heeft laten gebruiken… en nu dit! Ben ik de verkrachter???!! Die vraag stel je je toch. Het is zo zwaar beladen, genoeg om depressief te worden. Je mag toch nog wat leven, he. Die vrouw, die ik ken zei: het is je moeder. Ik heb me altijd afgewezen gevoeld door mijn moeder en mijn reactie was dan: laat mij met rust… dat is een vorm van wraak. Het is een patstelling, een vicieuze cirkel.

H: Patstelling?

P: Ik zag in je wachtkamer een artikel van Krishnamurti… je moet gewoon alles onder ogen zien… maar de weg ernaartoe is niet gemakkelijk. Als ik zie hoe ik gereageerd heb tegen mijn moeder, als als kind wees ik haar af… probeer daar maar eens zonder oordeel naar te kijken. Het is eigenlijk wraak. Zaak is: wat is de bron van alle dingen…enz

H: Daarnet zei je bedreiging, kan je daar nog wat meer over zeggen?

P: Dat is het gevoel waardoor ik ineenkrimp…er staan zware straffen op, lijfstraffen. Het favoriete instrument van mijn moeder was de lat… daar heb ik ondermeer een ongelooflijke walg van de piano aan overgehouden… zelfs de ‘la’ aanslaan om te stemmen is te veel. Juist spelen is relatief… als iedereen vals speelt, spelen we ook juist… (een hele uitleg over vals spelen, één noot stemmen en dan mag iedereen vals spelen)

Iedere stap die je zet, kan afgestraft worden. Ik heb veel slaag gekregen. Op een keer waren mijn twee jongste zussen met vuur aan het spelen en er was iets in brand gevlogen en moeder kon dan zo overmatig paniekerig reageren… maar dat heb ik ook, hoor…Wie heeft daarvoor mogen opdraaien: ik natuurlijk!!! Op het werk heb ik het ook vaak… maar ik neig nu naar het dictatoriale. Moeder kon nultolerantie hebben… als je twee minuten te laat was!!! Dat hing als een zwaard van Damocles boven je hoofd… ook als je er niet aan kon doen dat je te laat was. Ik ben nog altijd verbaasd als het nu ergens getolereerd wordt.

H: Dus bedreiging staat gelijk aan straf?

P: En die impact… waar ik mij met man en macht tegen verzet.

H: Wat betekent die impact voor jou?

P: Pijn en vernedering… veel op gekropt verdriet…Ik doe beroep op uw expertise in verband met die neus die dan vast gaat zitten. Tegenwoordig kijk ik graag naar TV… om het even wat als het mij maar aan het huilen brengt.

H: Wat brengt je aan het huilen?

P: Complimenten krijgen…

H: Kan je een voorbeeld geven?

P: Ken je de Supernanny? Dat zijn agressieve en hyperactieve kinderen waarvan men vroeger zei: ‘dat slaan we er wel uit’! Er was eens een moeder met drie kinderen… maar was dat nodig dat ze die zo uitkafferde en spullen naar hun kop smeet? Toen ik dat zag was de erkenning enorm: dat geroep en getier, dat geklets met kastdeuren, en daar kregen de kinderen dan nog iets naar hun kop gegooid.

H: Wat was je gevoel?

P: Een opluchting toen ik dat zag… maar ik moest dat vroeger allemaal inhouden en die nanny mocht wel de deur uit om te bekomen. Pas op: zo’n dingen gebeuren nog… onlangs was ik bij vrienden en die gingen ook zo te keer en dan krijg ik het nog.

H: Wat krijg je dan nog?

P: Ik ga me afschermen… ik wil niet meer voelen.

H: Wat is het dat je niet meer wilt voelen?

P: Vernederingen… waarom moet iemand zo vernederd en kleingemaakt worden, beladen met alle zonden van Israel om zo’n bagatel? Zijn wij er op 45 jaar niet op vooruit gegaan? Op mijn werk maak ik duidelijk: ‘zoiets doe je niet als mens.’ Je hebt respect voor elkaar, gelijk voor welk crapuul. Soms zou je wel denken: die mens verdient slaag maar daar sta je dan, he?

H: Wat doe je niet als mens?

P: Iemand vernederen… al vraagt die er om. Ik heb bijvoorbeeld nog in een fabriek gewerkt en daar vonden ze pesten heel noodzakelijk… verbaast je dat? Ja? Pesten is toch schering en inslag. Er werkte een Egyptenaar, een mens met een groot hart, echt een plezier en die werd daar dood gepest, door iedereen. Je kunt een grapje maken maar jongens, aan alles komt een einde, he. Je kunt geen dag gaan werken of het is met het gevoel: wat gaan ze mij vandaag allemaal lappen… euh, ik ben weer mijn draad kwijt. Ah, ja, het gaat over grenzen overschrijden.. je kunt eens een grapje uithalen maar… wat is dat: is dat het dierlijk gedrag in een mens?… de wet van de sterkste?… we zullen die een kopje kleiner maken?…

H: Wat bedoel je met: is dat het dierlijk gedrag in een mens?

P: Wel: je analyseert de zaken. En er is nog iets: toen ik de politie geroepen heb, heb ik daar lang schuldgevoelens van gehad. Ik had niet gedaan wat die mens wou…met andere woorden: hoed u voor religieuze opvattingen. Het is een van Krishnamurti’s stokpaardje, hij noemt het een verslaving. Voor mij is het verbloemde agressie…. Ze denken omdat ze moslim zijn… de islam is een broeihaard van agressie, dat is een gevaarlijk terrein. Die man wou de kamer voor hem alleen om te bidden en daarom begon hij ziekte te faken maar wat krijg je dan: een broeihaard voor fundamentalistische opvattingen…

H: Dus…?

P: Het gaat over: altijd klaar staan omwille van de vrouwelijke dominantie en desnoods opdraaien voor hun stommiteiten… over mijn eigen grenzen laten gaan… tot je niet meer jezelf bent. Als ik zie wat zij deed ten op zichte van mijn vader… het is een wraakoefening en dat kan niet zijn, zeker… vroeger zat ik meer in de zieligheid, een aanval op mezelf: ‘lap, ik doe het weer niet goed.’

H: Even terug naar je angsten. Je zei in het begin: ik heb ze allemaal maar allemaal is veel, niet?

P: En ook vaag. Je stelt mij vragen en ik ben bang: zal ik hierop afgerekend worden… ook dat is een zwaard van Damocles… pas op: de lat ligt klaar. Ik ben bang om belachelijk gemaakt te worden… omwille van het feit dat ik een man ben… dat heeft mij serieus pijn gedaan, ik voel mijn schouder al trekken… vroeger bleef ik dan zo zitten met mijn schouders naar omhoog (HG). Ik had vroeger zo’n houding van (HG wegduwen) daar blijven we af, wie weet welke beerput trekken we hier open. Maar die schouder begint pijn te doen dan, trekt de aandacht, dringt zich op… daar ben je dan teveel mee bezig…Krishnamurti waarschuwt daartegen…

H: Waartegen?

P: Dat het een mens tot waanzin kan drijven… ik ben weer kwijt wat ik wou zeggen… het roept zoveel weerstand op … het werkt zo beklijvend dat ik erin vastzit en blokkeer.

H: Wat bedoel je met beklijvend?

P: Het wordt op den duur zo fysiek… zo letterlijk ineenkrimpen (Patiënt toont nu bijna kruipen)

H: Wat bedoel je met beklijvend?

P: Mag ik even een plaspauze inlassen? (Patiënt gaat plassen en zegt, als hij terug is)

‘Ze’ moest weten dat ik mij niet kon inhouden tot het einde van het consult… maar ik heb zweetvoeten en koude tenen en dan krijg je het natuurlijk koud en dan moet je gaan plassen. Ik heb veel herinneringen en die zijn beklijvend.

H: kan je iets over je dromen vertellen?

P: Ik heb dromen: hoe meer ik iets najoeg, hoe verder de dingen van mij weggingen (HG). Bijvoorbeeld: tuba spelen was onbereikbaar… hoe ik daar alles voor deed en dan als er moest opgetreden worden: mijn instrument stond daar en mijn mondstuk ergens helemaal anders en ik was verplicht rap te denken( HG vingerknip) en heel snel dat doen, dat doen, dat doen, voor elk probleem een bliksemsnel scenario… om te overleven… en dan kwam ik tenslotte te laat op dat podium en was mijn plaats ingenomen… dat was zo pijnlijk. Ik heb ook een lange af en aan relatie gehad met een vrouw… het was eigenlijk maar ‘aan’ als het haar uitkwam… dat doe je toch niet, iemand aan het lijntje houden, waarom heeft dat mens dat gedaan? Zo à la minute klaarstaan en à la minute weer naar huis gestuurd worden… waarom val ik op zo’n types die zich zo laten domineren… zich door hun omgeving laten bepalen? Ik droomde dus dat hoe meer ik daar mijn best voor deed, hoe verder zij wegliep. Van natte dromen herinner ik me niets meer, dat is blijkbaar ook serieus verdrongen.

H: Zijn er dingen die je echt graag doet?

P: Het lukt allemaal niet zo goed… veel wraakoefeningen…in de wereld is het vaak presteren en bewijzen…om in het symfonisch orkest te komen: daar kunnen moorden voor gedaan worden! Als tubaspeler mag je misschien maar één noot spelen, maar het moet dan wel juist zijn. De violen spelen er 1000, niemand hoort dat als er een mis is. Tuba is een soloplaats… je wordt dan als solist betaald en dat gaat over 200-300 euro in de maand en in Duitsland het dubbele… als we dat in Belgisch geld omzetten: 90.000 tot 100.000 frank per maand en je hebt er categorieën A, B en C en dan zijn er nog de extreme gevallen zoals het Berliner Orkest, die betalen tot 3x zo veel… dus dat zijn zeer gegeerde plaatsen maar hoe hard moet je je dan bewijzen? Dat heeft een nefaste uitwerking op mij… Is mijn essentie als rode draad voor u duidelijk?

H: Ja, hoor, volkomen duidelijk en we hebben een goed middel voor jou.