"Gedomineerd"

Follow up 17-4-2007

P: Nu is het niet zo goed maar na dat middel: dat oversteeg mijn stoutste verwachtingen! Ik voelde me zelfs goed in mijn vel… ook fysiek was ik beter… ik ben dan veel gaan wandelen maar dat keerde zich dan tegen mezelf want ik werd dan moe maar ik heb het niet tegengehouden en ben dan gaan slapen… dat is sindsdien wel de tendens gebleven: dutjes gaan doen. Toen ik die pijn in mijn schouders had, was het gevoel (HG in elkaar krimpen): ‘ik ben niet goed genoeg, ik ben niet goed genoeg’. Nu kon ik er beter naar kijken met een gevoel van: ‘dat komt wel goed’. Ik heb nog vlagen van depressiviteit gehad maar die waren sneller voorbij. Soms had ik het gevoel: ‘maak het toch niet allemaal zo gecompliceerd’… er waren zelfs momenten van euforie… het gevoel dat het vooruit gaat. Nu precies iets trager, ik zit al een maand met een virale infectie. Mensen merken dat je verandert en ze reageren positiever. Nu zeggen ze: ‘wanneer ga je nu eens werk maken van die muziek’? Vroeger zeiden ze: ‘je muziek is een droom, een vlucht uit de realiteit’ en nu zeggen ze: ‘waarom ben je nooit muzikant geworden?’ Ik ben dan verlamd door verstomming! Wat vroeger niet ging met de muziek, gaat nu wel. Daar heb ik ook wel veel verdriet over, die verloren tijd.
Mijn angsten zijn niet meer zo dominant aanwezig. De dingen raken mij niet meer zo. Als het maar vooruitgaat… wat zal het dan binnen een jaar kunnen zijn…? Als ik nog bedenk hoe de dingen mijn pijn deden…
H: Hoe de dingen je pijn deden…?
P: Afwijzing, he… eenzaam… blijf maar in je kleine cirkeltje. Nu gaan de deuren open… ze zeggen: ‘je bent veel positiever, vroeger was je één brok negativiteit’. Ik reageerde altijd met een gigantische kwaadheid (HG slaat op eigen hand) en dat gaf dan natuurlijk hoofdpijn. Vroeger was dat enorm, ik nam toen veel pijnstillers. Sinds dat middel heb ik nog één keer hoofdpijn gehad en nog één keer een pijnstiller genomen. Met die virale infectie had ik veel koorts en heeft de buurvrouw mij een Dafalgan forte gegeven want ik moest gaan werken.
H: Ben je toch gaan werken met koorts?
P: Ziek zijn is geen evidentie om thuis te blijven (lacht)… ik ben niet iemand om een heel systeem omver te werpen als het goed gaat. Bv: ik help een vriend met karrenwielen maken. Die moeten in het vuur en vroeger vond ik dat enorm stresserend en nu lukte dat als een fluitje van een cent, de stress was weg. Ik begin ook liever te werken… ik wou hem gaan helpen, ziek of niet ziek. Als het mij een goed gevoel geeft, is dat genoeg… je kunt zo meer van de dingen genieten… zo intenser.
H: Intenser?  Je bedoelt: van dat karrenwielen, maken?
P: Ja, dat en ook: de muziek. Vroeger genoot ik daarvan thuis en nu ook buitenshuis. Het doet nog wel pijn… omwille van het gemis…Met mijn neus, soms zit dat los, soms vast… en door dat wandelen was ik kortademig en moe. Vroeger zou k daar met veel geweld en kracht tegenaan gegaan zijn maar dat is contraproductief. Het is als een bunsenbrander: hoe meer je de gas openzet, hoe sneller ze leeg is: dat is te intens, veel te intens.
H: Je zei vorige keer dat wandelen je goed deed…?
P: Krishnamurti zegt: ‘teveel in de zonsondergang kijken kan je ook desillusioneren.’ Iedere dag is anders. Ik heb gisteren bv nog een uur geslapen in de namiddag… in de maatschappij worden wij teveel gedwongen en dat heeft alles met de opvoeding te maken (enz)
H: Hoe is het met de angsten en de spanning?
P: Ik voel me veel minder angstig… er blijven wel dingen vastzitten. Zo van: ah! Je hebt op mijn tenen gestampt … ik reageer dan met kwaadheid… je zult het voelen. Ik ben ervan overtuigd nu dat ik niet verkeerd bezig ben… het fluctueert… (HG) Als het beter gaat op de tuba, komt er van alles boven en daardoor gaat het slechter. Maar fysiek zit het losser terwijl ik vroeger vaster en vaster kwam te zitten.
H: Met die tuba heb je iets verteld van een verkeerd mondstuk…?
P: Ik dàcht dat maar nu niet meer (Telefoon)
Ik heb mijn op leiding als zeer beestig ervaren. Ik ben naar Brussel gegaan na een falend ingangsexamen, de tweede keer is het me dan gelukt. Ik vond het te moeilijk en ben dan naar Antwerpen gegaan, want het is niet evident om een tuba leraar te vinden. Hier in het Lemmens waren er maar vier. En in Antwerpen gaf de grote Mertens les… pedagogisch was dat een nul-waarde. Iedere noot moest er pats op zijn. Geef een noot! Gij: dezelfde!Zo de lat heel hoog leggen! En dan de manier waarop… dictatoriaal. Hij zette ’s winters de ramen open maar dat is een koperinstrument, ik stond daar te bibberen. Toch neem je zaken over; bij mij staat het nu: pats juist! Niet afhankelijk van het stemapparaat. Je vroeg vorige keer: wat is beklijvend? Wel, vooral die ervaring in Antwerpen… dat was allemaal angst, terwijl dat moest eigenlijk een oefening zijn. Ik had toen al niet veel zelfvertrouwen, ik had al schrik en dan(HG) knal, erop, he… allez, er bots op.
H: Wat bedoel je met beklijvend?
P: De angst is blijven zitten en als die weg is, dan is het niet meer beklijvend. Je kijkt op naar je groot voorbeeld en dat blijkt dan ook maar, sorry ik ga een plat woord gebruiken, toch ook maar een platte saucisse, hoor. Je denkt met respect naar de mensen te moeten gaan en ze gooien het kapot. Op het werk… mijn wereld stortte in… met je verdriet geen weg kunnen, he. Ik ben van die generatie mannen, die niet mochten huilen, dus: we zetten een filmpje op en huilen dan. Liefde ontvangen vind ik nog altijd moeilijk (HG wegduwen) … vooral fysiek… blijf maar daar. Als ze je kwetsen: niets laten zien… een poker face opzetten en dan blijft alles zitten. Het zijn herinneringen van emotionele aard, die beklijven, die vastzitten op je lichaam.

Nadat ik het middel voor de patiënt heb gehaald, voegt hij er nog aan toe:
We hebben het nog niet over mijn werk gehad. Ik wil daar nu niet meer zo dringend weg. Ik heb gemerkt da tik een grote patron kan zijn ook. Ze waren aan het roken en ik zei: ‘hela: buiten, he!!’ (HG) En ze roken niet meer, he! Ik wist niet dat ik dat in huis had! Ik ben niet meer zo angstig… Ik kan enorm reageren op elke prikkel: dat heb ik gezien, dat heb ik gezien! En er dan thuis over prakkiseren … maar dat is niet werkzaam. Ik heb zelfs een contractverlenging voorgeschoteld gekregen en misschien neem ik het nog aan ook!

Analyse:
Op verschillende vlakken gaat het opmerkelijk beter met de patiënt, ik moet hem zelfs vragen naar zijn angsten en spanningen, de eerste klacht van het eerste consult. In nauwelijks zes weken is de uitzichtloze depressie verdwenen en spreekt hij van ‘het komt wel goed’, had momenten van euforie, kon beter muziek spelen, vlot samenwerken met een vriend in plaats van gestresseerd te zijn en voelt hij zich fysiek ook meer ontspannen en energieker. Het valt zelfs zijn omgeving op dat hij veranderd is. Vroeger was hij één brok negativiteit, nu vinden ze hem positiever. Tot zijn eigen verbazing merkte hij dat hij gezag kon uitoefenen op zijn werk, daar waar hij amper enkele weken geleden met grote angst had wat ze hem vandaag nu weer allemaal gingen aandoen. Hij wist toen nog niet of hij zijn tijdelijk contract tot juni zou volhouden. Hij klaagt wel vaneen virale infectie die al een maand aanhoudt en waardoor zijn neus soms verstopt is en schijnt te zijn vergeten dat hij in het eerste consult gezegd heeft dat zijn neus altijd verstopt is, en dat al zolang hij zich herinnert.
Hoewel de patiënt bij mijn weten geen ervaring met homeopathie had, zei hij bij het buitengaan: ‘ik denk dat het middel er krak op was.’
Gezien zijn snelle en grondige reactie is zijn prognose heel goed en geef ik hem een Aranea Ixobola MK SL mee.

Follow up 12-6-2007:

P: Ik was blij dat ik een middel kon nemen laatste keer, want het ging minder goed en daarna was het weer makkelijker.
Emotioneel heb ik een moeilijke periode gehad. Dan had ik zo’n klik: toen ik dacht: waren mijn ouders anders geweest, wat had mijn leven kunnen zijn, dacht ik: maar ik kon het niet aan. Dan kom je met je pootjes op de grond, he.
H: Wat bedoel je met emotioneel moeilijk?
P: Verdriet. Er is precies een pak van mijn schouders. De pijn in mijn schouders verplaatst zich precies naar hier (toont nek)
Als ik zo terugkijk is er sinds de laatste keer toch weer wat veranderd (er is een onderbreking door de telefoon en de patiënt zegt: nu moet ik weer de draad oppakken) Op het werk… en ook op gebied van de muziek… als het emotioneel niet gaat, kan ik furieus reageren… als een kind. En dan ga ik terug naar mijn kindertijd en dan stond kwaad worden gelijk met een paar lappen rond mijn oren. Maar dan, ach, na een paar minuutjes denk ik, het is tijdverlies. De kwaadheid zit in die schouder. Mijn gevoeligheid is groot… er moet niet veel gebeuren of (HG patiënt beweegt alsof opschrikkend, met armen en heel het lichaam)… Ik ben rap wankel en onzeker… maar ik ben toch ook een stuk sterker geworden.
H: Hoezo?
P: Het is allemaal niet meer zo belangrijk. Vorige keer zei ik nog: wat is het juiste mondstuk. Het lijkt of een ander mondstuk beter zal zijn…het is een valstrik want dezelfde problemen komen terug. Er zat ook wanhoop in vroeger, nu relativeer ik meer. Er kan een ongelooflijke druk of drife in mij zitten om er in te vliegen maar… wat wou ik daar nu mee zeggen? (patiënt geeft hele uitleg over groot en klein mondstuk voor zijn tuba, dat een klein mondstuk hem opgedrongen was en hem 18 jaar heeft tegengehouden en dat hij bij een heupontsteking dacht dat het aan zijn mondstuk lag)
H: Ik heb het nog altijd niet begrepen van dat mondstuk.
P: Ik ook niet! Je zou denken: hoe groter het mondstuk, hoe groter de klank maar bij mij is dat omgekeerd. Ik heb zo’n enorme  klank dat ik dacht: kan ik dat? Het is precies tegen de weten van de natuur. Toen ik dat klein mondstuk kreeg, dacht ik: ik moet dat forceren, het examen zal kunst- en vliegwerk worden… ik ga moeten wringen om daar iets uit te krijgen, dat zal niet spontaan gaan. Het is ongelooflijk subtiel , rond de mond liggen heel veel spiertjes, je moet die trainen als een sportman..
H: Vorige keer zei je: waarom ben ik geen muzikant geworden?
P: Ik ben er nog niet helemaal klaar voor. Net zoals op het werk, ook daar moet ik nog eerst dingen doorworstelen. Ik ben de sterkste niet en anderzijds is het soms overdreven hoe ik reageer en kan ik ze schrik aanjagen.
H: Hoe is het nu feitelijk op je werk?
P: Dat evolueert. Er zijn nieuwe mensen gekomen en de vraag is altijd:; zijn dat brave mensen of is dat krapuul. Ik ben eens serieus gaan klagen; ik moet hier alles zelf oplossen en dan kwamen de herinneringen van de anderen boven: ah, ja, wij hadden dat in het begin ook … wij kwamen ook met de schrik naar het werk en dat is nu beter. Ik zou nu coaching krijgen. Vorige zondag waren ze een vrijwilliger aan het treiteren. Ze mogen geen bier drinken binnen maar dan stonden ze aan de deur en hij was zo opgefokt, dat toen ik hem moest aflossen in na vijf minuten al mijn energie kwijt was. Hij wou dat ik dat toploste en ik zei; schrijf maar een verslag. Toch had ik zijn angsten overgenomen, ik durfde de eerste vijf minuten niet uit mijn kot komen. Mijn inlevingsvermogen kan mij zo meesleuren.
H: Hoe is je nacht dan verder verlopen?
P: Als je angstig bent, is het niet altijd goed om te reageren… dan gaan ze als een beest reageren… er heeft zo eens ooit iemand een deur ingestampt. Ik was dan bang dat dit mij ook zou overvallen. Maar ik dacht ook: dit is mijn probleem niet.
H: In het eerste gesprek zei je dat je gedomineerd werd door angsten…
P: Dat is veel beter… vroeger was ik daar serieus kapot van, nu niet meer. Vroeger slorpte het ook allemaal meer energie op, nu heb ik ’s avonds nog energie en ben minder moe.
H: Vorige keer zei je ook dat je nog dutjes deed in de dag…
P: Ja… er was zo’n periode: voor van alles panikeren en daar dan moe van worden maar dat is beter. Ik ben rustiger…behalve afgelopen zondag met die vrijwilliger… dat was een testcase. Maar het is beter op het werk, ik heb meer een klankbord gevonden… en als je merkt dat die vrijwilliger ook schrik heeft…
H: Hoe is het met je contract?
P: Dat is dus verlengd…tot het einde van het jaar. Ik kan nog veel leren daar… . Ik lig ze kennelijk goed want ze willen mij daar houden. Dat is ook nieuw, ik krijg goede respons… het is de eerste keer dat het klikt op een job. Ik heb een EHBO cursus gevolgd en het was plezant. Maar ik wil niet blijven. (lacht)
H: Waarom niet?
P: Ik zou eigenlijk liever muziek spelen. Het is zo’n job die niemand wil. Vroeger dacht ik: ik moet het weer doen maar nu denk ik: als je dat kunt, kan je veel. En met die coaching is het nu ook veel beter. Ik trek me op aan de goede bewoners, die zijn er ook. Men zegt: amai, sta jij allee met 70 man! ? De angst is nog niet helemaal weg.
H: Wat kan je nog leren?
P: Mensen zien mij daar als een ‘patron’… leidersschap flatteert mij wel. Het geeft ook veel verantwoordelijkheden. En het sterkt mij dat ik niet de enige ben met dat probleem.
H: Welk probleem?
P: Met stress naar het werk gaan, dat het werk je teveel opslorpt… ik  ken bv de grote baas van firma X; die zodanig door het werk opgeslorpt wordt dat hij geen ontspanning meer vindt.
H: Hoe is het fysiek: de krampen, pijn, de verstopte neus?
P: Als de angst naar boven komt, verstopt de neus nog wel eens maar daar heb ik geen klagen over, dat is veel beter. Maar we zijn nog niet op die heuppijn ingegaan: dat is bindingsangst… en ook angst om de muziekrichting in te gaan… daar zitten dingen vast… daar zit ook de seksualiteit. Dat mondstuk werkt op die blokkades. Ik voelde mij nergens thuis, zelfs niet in mijn eigen studioke… als je je zelfs thuis niet veilig voelt
H: Als je je zelfs thuis niet veilig voelt?
P: Mijn moeder kon iemand serieus bekritiseren: hoe zit je nu? Wat doe je nu? Ik was nergens op mijn gemak. Hier ben ik bv wel veilig en op mijn gemak maar ik woon hier niet, he. Je maakt je zo rap mogelijk onzichtbaar… gisterne heb ik mij bv gedoucht en dat doe ik dan zo rap mogelijk. Het was altijd commentaar: heb je je daar wel gewassen, daar wel gewassen? Moeder kon geen moeder zijn, altijd afbreken… ik heb het gevoel dat mijn moeder mij mentaal verkracht heeft. Ik heb als kind mijn moeder snel afgeblokt (HG wegduwen)… mijn zussen ook maar ik meer, als man, nietwaar…

Analyse:
De patiënt wint aan zelfvertrouwen en heeft zelfs mogen ondervinden dat hij ook de baas kan spelen en gezag uitoefenen… We laten het middel zijn werk doen.

Follow up 18-8-2007:
 P: Mijn neus zit dicht: van de schrik kan dat extreme vormen aannemen (HG wegdeinzen) . Het begon toen ik terug schrik kreeg om te gaan werken, ik had weer de daver op mijn lijf. Toen ik je belde, was ik net bedreigd geweest op mijn werk. Ik had die persoon vorig jaar met de politie laten buiten zetten en nu stond hij voor de deur. Ik was bang om slaag te krijgen… het ging al van: ‘ik zal je wel weten te vinden op straat!’. Ik zag eens een uitzending over het Leger des Heils in Amsterdam: daar hadden ze iemand vermoord. Zij hebben daar 30 man, als je dan bedenkt dat wij er 70-80 hebben en ik er soms helemaal alleen voor sta…. Toen die persoon ineens voor de deur stond sloeg de schrik weer toe en daar ben je nog niet zo rap vanaf.
H: Wat was er gebeurd?
P: Vorig jaar, ik heb je dat verteld, begon een bewoner te slaan en als ik zoiets zie, snijdt dat mijn adem af. Hij zei: ‘jij moet er iets aan doen’ en ook’ ik zal je op straat wel weten te vinden’… en nu stond hij daar ineens… maar hij is niet binnen geweest.
H: Waar had je schrik voor?
P: Dat hij op mijn gezicht zou slaan. Maar ik denk dat hij eigenlijk de plooien kwam glad strijken. Ik heb echt zitten bibberen maar na drie dagen dacht ik: hij zal geen amok meer komen maken… misschien moet ik hem vergeven… Er zijn nog agressievelingen geweest op mijn werk… ik heb er eens twee uit elkaar gehaald. Ik heb ook eens gezegd: ‘je krijgt nog één kans!!!’ en naar het schijnt ben ik dan heel imponerend. Ik heb nog nooit iemand slaag gegeven. Ze mogen wel binnen ’s avonds als ze gedronken hebben maar ik zei wel: ‘mannekes, kalm, he!!!’ En het was nog kalm ook! Soms is het moeilijk te oordelen wanneer je een interventie moet doen… en als je de politie belt, ben je zelf het slachtoffer… Als je alleen bent, profiteren ze ervan… Er zijn altijd personen waar je niet tegenop kunt, zo geniepig. Je kunt bezwaarlijk in het logboek schrijven: ‘ik ben niet sterk genoeg om X buiten te zetten.’ Er was iemand die in een agressieve bui zijn kop koffie tegen de muur kieperde en daar heb ik dan mijn op gekropte agressie op afgereageerd: hij kwam ‘s avonds terug en ik heb hem gewoon op straat gezwierd en mijn collega’s de politie laten bellen. Gisteren probeerde hij weer en ik heb gewoon ‘nee’ met de vinger gedaan: ik heb kennelijk toch gezag.
Nu in de zomer werk ik bijna voltijds en ben dus wel moe… ik heb weinig energie om iets te doen.
H: Hoe is het met de nek en de schouders?
P: Met momenten veel beter. Het komt nog wel eens op met veel kwaadheid en verdriet… ik voel ook verzet. Soms sta ik depressief op maar in de namiddag is het over… De laatste tijd moet ik meer kracht aanboren, ik denk dat het middel uitgewerkt is, ik zit nu constant alert maar ik laat rapper los.
H: Wat laat je los?
P: Het verzet… maar ik ben er sneller van af…ik ben Eckhart Tolle aan het lezen en dat geeft veel soelaas.
H: Wat bedoel je met verzet?
P: Het is nieuw voor me maar met die kerel dacht ik: ‘waarom zou ik daar geen liefde voor voelen?’ Vroeger had ik zelf agressieve reacties… als je verzet en angst kunt op geven, kan er liefde komen.
H: Hoe is dit voor jou?
P: Erg nieuw, nog niet gegrond… met die kerel dacht ik: ‘moet ik hem niet de kans geven het te laten herstellen?’ Het is een zwaar werk… ik mag drie dagen op cursus: agressie op het werk! September ziet er goed uit qua uurrooster en eind december moet het gedaan zijn want ik pleeg serieus roofbouw op mijn gestel.
H: Waar heb je momenteel meest last van?
P: Ik ben moe thuis en moet recupereren van het werk. Mijn neus is beter, zit vast en komt los… vroeger zou ik daar ook lastig van geworden zijn: godverdomme, die neus!!! Nu is er minder verzet: het zal wel overgaan maar ik ben nog niet echt spontaan zorgeloos…

Analyse:
De patiënt vertelt nog een paar anekdotes en zegt tussen de regels dat hij dacht dat het middel uitgewerkt was toen hij zo’n schrik had op gedaan en mij belde maar dat hij, eenmaal gekalmeerd er toch eigenlijk weer op eigen kracht verder kon.
Daarmee bevestigt de indruk die we al hadden: hij voelt de vertrouwde angst opkomen wanneer hij vreest met geweld te maken te hebben maar kalmeert vrij snel. De fysieke sx zijn beter: de spanning in nek en schouders is veel minder en de neus zit af en toe nog dicht maar hij stoort er zich niet veel meer aan. We zouden kunnen afwachten want het middel schijnt nog niet uitgewerkt. Anderzijds is de patiënt voor het ogenblik emotioneel vrij positief en kan hij wat meer energie gebruiken. Het is 6 maand geleden dat hij een dosis gehad heeft. We geven hem een Aranea Ixobola MK mee.